2008-08-29T07:04:00.000-07:00

29/08/2008

We starten ons werkjaar en nodigen alle dansliefhebbers uit om met ons mee te dansen, elke vrijdagavond van 20 u tot 22.15 u: Vlaamse en internationale dansen, traditioneel en nieuwe creaties.

We gingen in juli naar de Europeade in Martigny - Zwitserland.
Hierna het uitgebreide verslag van de volledige europeadereis.

(Voorlopig zonder foto's - deze komen er binnenkort bij).

EUROPEADE-REIS-VERSLAG MARTIGNY 2OO8

Door onverwachte omstandigheden (geluk met een ongeluk) heb ik de gelegenheid om,
na een periode van 10 jaar, te kunnen deelnemen aan de Europeade, die dit jaar doorgaat in Martigny – Zwitserland. Hierdoor kan ik ook het koor van Tijl & Nele ondersteunen, een vraag die mij reeds tijdens de nieuwjaarsreceptie werd gesteld, maar die ik toen negatief moest beantwoorden, daar ik mij, beroepshalve, niet kan vrijmaken tijdens de europeade-periode.

Een droom gaat bijgevolg in vervulling. Maar hoe meer de vertrekdatum nadert, hoe onzekerder ik word. Wat heb ik toch, in een vlaag van zinsverbijstering, besloten! Ik zou, gedurende 10 volledige dagen, met een groep mensen optrekken die ik niet of nauwelijks ken, vermits ikzelf geen dansend lid meer ben. Maar de inschrijving is gebeurd en er is geen weg meer terug.
Maar deze reis heeft zó een indruk op mij gemaakt, dat het mij nadien heeft aangezet tot het neerschrijven van mijn belevenissen en ervaringen. Ik begin dan ook graag als volgt:

Liefste dagboek!!

Zaterdag 19/7

Vanuit Puurs vertrekken we, drie leden van Karekiet (Nicole, Marleen en Frie) en drie leden van De Wevers (Patrik en André + Christiane, als papieren lid) met een volgeladen Renault Trafic en vergezeld van de Belgische regen. We rijden via Luxemburg naar Metz, Nancy, Epinal, Vesoul en Besançon naar Pontarlier (iets boven Lausanne). Daar zullen we in de plaatselijke jeugdherberg overnachten en een avondmaal krijgen. Maar bij aankomst blijkt er al gauw “un petit soucis” te zijn in de keuken. De kok is afwezig… dus geen eten.

Na wat handbagage naar de kamers te hebben gebracht, gaan we dan maar op zoek naar avondeten. We vinden in het centrum van de stad een eetgelegenheid en de dag-(avond-) schotel valt best te pruimen.
Teruggekomen installeren we ons (bij gebrek aan beter) op de trappen vooraan de jeugdherberg en trakteren onszelf op een “mok” meegebrachte, witte en rode wijn. Het gaat er gemoedelijk aan toe, maar het wordt steeds donkerder en toenemende regendruppels gooien water in de wijn (i.p.v. roet in ’t eten), zodat we genoodzaakt zijn naar binnen te gaan en onze slaapplaatsen op te zoeken.

Zondag 20/7

Na een korte nacht, een ijskoude douche (‘k kreeg bijna een hartaanval) en een half-onder-water-gelopen slaapkamer (Marleen D. weet er alles van!) begeven we ons naar de eetzaal voor een sober ontbijt. Na het nodige te hebben “geladen” en “gelost”, zetten we onze reis verder via Lac Léman (beter bekend als het Meer van Genève) naar Genève, waar we ’s middags in het park de picknick aanspreken die in de voormiddag in de supermarkt werd aangekocht. Vooral het door André en Patrik (de speelvogels!) “kromgeslagen” granenstokbrood smaakt super-lekker. Ook, de van thuis meegebrachte tomaten en komkommer van Frie, brengen de picknick op zijn hoogtepunt (!) Niwaar Marleen?

Na dit heerlijke middagmaal is er nog gepland om een bezoekje te brengen aan het Paleis van de Verenigde Naties. Jammer maar helaas, het is zondag en gesloten. Na nog wat indrukken te hebben opgedaan van Genève en enkele kiekjes te hebben genomen, stappen we puffend naar ons busje. We zijn nauwelijks terug vertrokken als de hemelsluizen opengaan, gepaard gaande met klank- en lichtspel. Het water valt met bakken naar beneden voor de rest van onze dagtrip. Dit “pokke-weer” kan alleen maar verbeteren en niets kan de gezelligheid verpesten in ons “voituurke van 2x60 in een uurke” (op de autosnelweg wel te verstaan!). Hierdoor komen we, iets later dan voorzien, tegen het avondmaal, toe in de jeugdherberg “La Verdache” in Séez (halfweg tussen Annecy en Aoste) voor de volgende overnachting. Intussen is het gelukkig gestopt met “water gieten” zodat we onze bagage droog kunnen uitladen. We zijn gelogeerd in een gezellige chalet en het lekkere avondmaal doet het “petit soucis” van de vorige avond vlug vergeten.

Dat wordt smullen! De kok is, terecht, fier over zijn klaargemaakte “kost”.
Na het eten maken we nog een korte wandeling in het nabijgelegen bos, maar, door de nog steeds zware bewolking, wordt het vlug donker tussen de bomen, zodat we al snel op onze passen moeten terugkeren. Terug in de chalet toegekomen, wordt er nog wat nagekaart met een “mokje” wijn, sommigen bij Marleen op de canapé!

Maandag 21/7

Belgische Nationale feestdag! De stortregen hebben we gisteren al gekregen. En wij maar denken eraan te ontkomen door uit België weg te vluchten. Maar vandaag is hier de zon van de partij. Dus niet gezeurd, niet getreurd!
Na een lekker ontbijt verlaten we rond 10 uur “La Verdache”. Vooraleer onze reis verder te zetten, maken we eerst nog een “ommetje” op zoek naar brood voor de picknick.
Onze rit gaat vervolgens verder van Séez naar de Mont-Blanc-tunnel, Martigny, Sion, Fiesch en de adembenemende Furkapas.

Na de vele hoogtepunten(!) en genietend van de prachtige natuur, komen we ’s avonds toe in Hospental, waar we twee maal zullen overnachten in de plaatselijke jeugdherberg. Bij het uitstappen bibberen we uit ons vel. Kóud! Maar zo ken ik Zwitserland!
Het onthaal is hartelijk en dat het er koud kan zijn, zullen we geweten hebben wanneer de verantwoordelijke ons vergezelt, naar de “toplocatie” van onze reis. ’t Wordt beter en beter!
Twee trappen hoger toont zij ons een zolderkamer, waar we onze eerste overnachting zullen doorbrengen: één grote “beddenbak” met zeven matrassen tegen elkaar op de grond (enkel het zeezicht ontbreekt er nog aan!!). De Europeade is nog niet eens aangebroken of we liggen al met z’n allen op de grond. En hoe dan nog?! Onze gezichtsuitdrukkingen spreken boekdelen maar we moeten ons, nog even, bedwingen. Nog even!! Hihaaaa!

Na de bagage uit de auto te hebben gehaald, begint de actie voor het opdekken van de “matrassen”. Ter informatie: de lakens die netjes zijn klaargelegd, zijn langs de zijkanten dichtgemaakt zodat deze een zak vormen, waar je bovenaan moet “inkruipen”. Daarop een deken en klaar is kees. Deze vaststelling zorgt al voor een eerste serieuze aanslag op onze, tot op dat ogenblik nog onder controle gehouden, lachspieren. De verbeelding laat aan niets te wensen over. Een jeugdherberg is niet voor niets een “jeugd”-herberg en we voelen ons 1x20. ’t Kan dus verkeren! De trend is gezet en het ijs gebroken bij het rustige “sextet”.
Mijn intuïtie zegt me dat dit nog maar een begin is. Ik verwacht een volgende “slapstick” bij het werkelijke slapengaan.
Met z’n allen op een rijtje op de bank voor onze beddenbak (meer ruimte is er niet) nemen we een aperitiefje, hetgeen bij sommigen al vrij snel naar het hoofd schiet. Dat ontbreekt er nog aan!
Daarna begeven we ons naar het gelijkvloers, waar ons in de eetzaal een lekker-bereid avondmaal te wachten staat. De hoofdschotel gaat vooraf aan een overheerlijke soep: ajuinsoep… jawel! Kwestie het ons wat makkelijker te maken om, zonder veel inspanning, mekaar de volgende nacht te verwarmen!? Dat komt ni goe!
Wanneer het onze beurt is om aan te schuiven voor het hoofdgerecht, zijn de potten en pannen leeg. Drie à vier personen van ons gezelschap kunnen “kin-kloppen”. Nicole trekt haar stoute schoenen aan en begeeft zich naar de keuken, waar dit probleem nog niet is opgemerkt. Men heeft een verkeerde inschatting gemaakt. Blijkbaar! Maar geen probleem! In geen tijd tovert de keukenverantwoordelijke iets uit zijn potten en pannen voor de resterende hongerige magen. En of dit smaakt!

Na nog wat te hebben nagepraat, begeven we ons naar de zolder, waar sommigen nog een lekker wijntje drinken, vóór het slapengaan.
Stilaan worden we moe en diegene die het eerst klepelt om te gaan slapen, is André. Ja hoor, André, gediplomeerde nachtraaf, laat weten dat hij wil gaan slapen en verschiet hiermede van zichzelf. Zoals steeds (?!) volgt iedereen zijn voorbeeld (?!). Over de zitbank klauterend, belanden we op onze matrassen en liggen met z’n allen te worstelen om in die fameuze “zak” te kruipen. En zoals voorspeld, mijn intuïtie van enkele uren geleden heeft mij niet in de steek gelaten. De ene voorzet na de andere wordt gegeven en telkens wordt de bal op professionele(?) wijze binnengeschopt. De ene keer al wat zuiverder dan de andere. Maar ’t zou een misdaad zijn of ons misschien een rode kaart kosten, als we zulke mooie ballen onze neus laten voorbijgaan. Intussen is de bom volledig losgebarsten. Onze lachspieren worden mishandeld gedurende het eerstvolgende uur(!) en ik ben tot het besluit gekomen dat dit geen lakens zijn maar “lach-zakken”! Gelukkig blijven de gevolgen, door het eten van de ajuinsoep, buiten “schot”! Anders zou het hek helemaal van de dam zijn.
Ooit las ik ergens, ik citeer: “In de jaren vijftig lachten we nog 18min/dag, nu nog maar met moeite 6min.”(einde citaat) Dat zal dan toch wel zonder ons gerekend zijn, want onze lachspieren zijn serieuze overuren aan ’t kloppen en raken stilaan overwerkt en verkrampt. Is me dat lol trappen! Geen zorgen, noch problemen, gewoon genieten van het moment.
Niettegenstaande iedereen moe is, is er op dit moment geen sprake meer van slapen. Ook André zijn slaap is over.
Denkelijk rond middernacht, is de rust wedergekeerd in ons bonte kakelnest. Niet voor niks
dat men ons op zolder heeft gestoken! Ze zullen het geweten hebben! ’t Is dat het zo moest zijn!

Dinsdag 22/7

In de eetzaal, tijdens het ontbijt, durven we met moeite met onze slaapogen, de andere gasten nauwelijks aankijken, maar blijkbaar heeft niemand hinder gehad van onze “nachtelijke uitspattingen”. Als het er soms toch over is geweest, sorry mensen, maar we hebben ons reuze geamuseerd. Tot onze verbazing geen kwade blikken en iedereen doet heel gewoon, dus bij ons ook geen vuiltje aan de lucht!
Na het ontbijt verhuizen we naar een grotere kamer (deze keer met stapelbedden), een verdieping lager, want vandaag wordt de groep vervolledigd met Marleen G., haar man Jean-Pierre, zoon Kris en Marijke, die met eigen wagen komen. Daar zij pas tegen het avondmaal zullen toekomen, trekken wij er met z’n zessen op uit, voor een mooie wandeldag. We rijden terug langs de Furkapas naar Fiesch op 30km van Hospental.
Helemaal onder de indruk van de fantastische klim met de kabelbaan over de Fiescheralp, bereiken we de top van de Eggishorn op 2926m. Hier worden we verwend met een prachtig panoramisch uitzicht, dat ver over de Walliser Alpen reikt tot de Mont-Blanc in het westen. Met picknick gevulde rugzakken en stevig(?) schoeisel, beginnen we als gemzen en berggeiten aan de afdaling. Deze wandeltocht die van de Eggishorn naar de Fiescheralp naar beneden loopt, duurt ongeveer 4 uren. Tijdens de afdaling genieten we van de eindeloze uitzichten en de machtige bergtoppen van de Jungfrau tot aan de Matterhorn. Halfweg de tocht wordt de picknick aangesproken, temidden van de onbeschrijflijk mooie natuur en het geklingel van de Zwitserse bellen van de grazende koeien rondom ons. Het plaatje is compleet en ik heb ogen tekort om al dat moois van de natuur in me op te nemen. Ik geraak niet verzadigd. Of ben ik reeds over-verzadigd?!

Intussen hebben Marleen haar bottines het begeven. De zool is vooraan voor de helft gelost (flap, flap). Bij nader inzien blijkt het schoeisel niet bij iedereen even stevig te zijn! Patrik, de voorzienigheid zelve, haalt zijn EHBO-truckendoos boven. Met een stuk waskoord, (zo zie je maar, nog niet zo gek om dat in je rugzak mee te nemen!) wordt de snuit van de gretige bottine dichtgebonden, zodat Marleen haar afdaling op een veilige manier kan verderzetten. En Patrik zijn reputatie als schoenlapper is intussen ook gemaakt! Geen enkele professionele die hem dit nadoet!
Mede, door de deskundige begeleiding en de stevige armsteun van André, verlegt Frie bij deze afdaling haar grenzen. Tot haar eigen verbazing overtreft ze zichzelf. Ze heeft hoogtevrees en heeft nooit gedacht dat ze zulk avontuur zou aandurven. Zo zie je maar: zeg nooit “nooit”! Op de Fiescheralp aangekomen, maken we, na een sanitair bezoek, terug gebruik van de kabelbaan tot in het dal, waar het buske geparkeerd staat.
Geluk-zalig en nog steeds onder de indruk van de machtige natuur, (‘k weet niet hoe een speldenkop zich voelt, maar ik voel me nog kleiner dan een …) verlaten we Fiesch en rijden via de Furkapas (die wordt niet vervelen, steeds zie je wel iets anders) terug naar Hospental. En half uurtje later komt Marleen G. met haar “gevolg” in de jeugdherberg aan.
Met een voltallig gezelschap schuiven we onze voeten onder de tafel voor het avondmaal.
Terug in de slaapkamer, verloopt de rest van de avond rustig. Terwijl sommigen een wijntje drinken, wordt er nog wat nagepraat over de voorbije dagen. J.P., vermoeid van de lange reis, trekt zich van dit alles niets aan en ligt reeds lang te ronken. Er mag een bom naast hem ontploffen!

Na een uurtje gezellig keuvelen,voelt iedereen de vermoeidheid toeslaan. We liggen vrij snel in bed, voorafgegaan door een kortstondig gekscheren en het schieten van enkele blitse foto’s (sommigen hebben hun roeping als model echt gemist!). Wat een verborgen talenten!! Na het uitschakelen van het licht (Patrik, is “schakelaar” van dienst!) wordt het onmiddellijk stil in de slaapzaal. Iedereen is uitgeteld en geniet van een zalige nachtrust (in zijn zak).

Woensdag 23/7

Na het ontbijt wordt de slaapzaal ontruimd, afscheid genomen van het vriendelijk personeel en ook van onze “zakken”, die in de wasmand belanden. Wat jammer toch?!!
We laten Hospental achter ons en rijden voor een laatste keer over de Furkapas, die vandaag voor een groot gedeelte in de wolken zit. Ook wij zijn in de wolken, letterlijk maar ook figuurlijk. Eens het hoogtepunt(!) bereikt, dalen we verder de pasweg af onder een stralende zon en wijdse uitzichten. Het blijft ontroeren!
Bij Hotel Belvédère aangekomen, houden we halt voor een kort bezoek aan een kunstmatige ijsgrot. Hier kan men tot in het binnenste van de ijsmassa van de Rhônegletsjer. Dit wetende is indrukwekkend, hoewel ik er mij iets anders heb bij voorgesteld. De “whow” ontbreekt er aan voor mij. We zijn al te veel verwend geweest, vrees ik!

Terugkerend via het winkeltje vol souvenirs, waar sommigen nog even rondsnuffelen, vervolgen we onze reis richting Martigny, gelegen aan de rivier de Rhône en in het Zwitserse kanton Wallis.
Onderweg wordt nog halt gehouden voor de picknick. De tafel, een constructie van, een in de wei gevonden palet en enkele stokken, is een juweeltje van een picknicktafel en zeer functioneel, made by Patrik himself (nog zo’n verborgen talent!) en niet in de handel verkrijgbaar!

We bollen verder, de laatste 70km tot in Martigny. De bewegwijzering “Europeade” staat goed aangegeven. Zo komen we rond 15u aan, aan het CERM (Centre d’Expositions et de Réunions, Martigny), waar de deelnemende groepen worden ingeschreven. Terwijl we staan te wachten, komt er een dame op ons afgestevend. Ze stelt zich voor: “Greet, jullie gids gedurende de Europeade!” Ze is Belgische en vertelt ons dat ze vroeger, tijdens het festival in Edegem, een groep met Zwitsers heeft gegidst. Ze is aan één van hen “blijven plakken” zoals men dat zegt. Ze is nu bijna 20 jaar gehuwd en woont sedertdien in Zwitserland (Contrey) in de bergen, op een dik half uur rijden van Martigny. Haar man is bouwvakker, beeldhouwer en jager. Tijdens het jachtseizoen schiet hij zeven tot acht gemzen. Enkele leden van Karekiet herinneren haar onmiddellijk van vroeger.
Greet zou ook gids zijn voor Tijl & Nele, maar dezen verkiezen, er liever alleen op uit te trekken, zonder gids. Zo hebben wij, Karekiet en De Wevers, de luxe om Greet voor ons alleen ter beschikking te hebben. Deze, meer dan welgekomen verschijning, loodst ons door het drukke verkeer van Martigny naar de Place du Manoir, onze verblijfplaats.

In de school, 54 trappen hoog op de derde verdieping, treffen we het klaslokaal aan waar we gedurende de volgende dagen van de Europeade zullen verblijven. De meeste voorzieningen zijn aanwezig, behalve douches. Daarvoor moeten we terug naar buiten, het plein oversteken en dan halfweg, de eerste straat rechts, 2 trappen naar beneden, in de kelder van een andere school, waar eveneens groepen logeren. Jawadde!
We installeren ons in het klaslokaal, stappen terug naar het CERM voor het warme avondmaal en bespreken met Greet de activiteiten voor de volgende dag. Nadien kuieren we nog wat rond in de winkelstraat in de buurt. “Geen land ook ter wereld, hoe schoon of hoe rijk…”, bedelaars tref je, spijtig genoeg, toch overal aan! Nietwaar Marleen G.? Wie zou dat nu hebben gedacht?! Zo zie je maar! ’t Is niet altijd van de mensen af te lezen!
Terug in ons lokaal aangekomen, start het avondritueel. De situatie om te kunnen douchen, vinden we letterlijk te “verre-gaand”. Bijgevolg trekken Marleen G. en Christiane met hun toiletgerief naar de school recht tegenover, op een kleine boogscheut van ons vandaan… Daar zijn ook douches!! Een volksdanser, goede plantrekker, moet zijn naam waardig blijven en alle eer aan doen. Wat we daar aantreffen… een grote doucheruimte met 10 of 12 douchecellen, helemaal voor ons alleen!! En zo kort bij huis!! We vertoeven (bijna!) in een toestand van extase. Toch mooi om zo de dag te kunnen afsluiten, niwaar!

Donderdag 24/7

Met z’n allen verwachten we tenminste “ontbijt aan bed”, maar niets is minder waar! Daarom zet André de achtervolging in op iemand met een maaltijdbonnetje in de hand. Zo komen we uiteindelijk toch terecht op de plaats waar we het ontbijt kunnen gebruiken. We smullen van de heerlijk lekkere Zwitserse kazen en van het warme water… zonder theezakjes! (of was het omgekeerd?), maar ’t komt wel op ’t zelfde neer.
Na het ontbijt worden de dansers verwacht in het Amfitheater voor een algemene repetitie. Jean-Pierre, Frie en ikzelf trekken naar de markt, waar we de sfeer van de plaatselijke specialiteiten opsnuiven.
Tegen 11u worden de lunchpakketten opgehaald en staat onze gids Greet, reeds paraat om, zoals afgesproken, met ons de bergen in te trekken voor een korte wandeling en om een idyllisch plekje op te zoeken voor de picknick.
Iedereen geniet met volle teugen van het eten, het gezelschap en de stilte in het bos. Intussen houdt André zich bezig met het “dennen-naalden-vrij” maken van de kaas, die hij met bord en al, op de vlakte heeft gekieperd. Zoiets overkomt hem nu nooit!!

Bij het terugrijden stappen we uit voor, de in rotsen uitgehouwen bergtunnel, die we vervolgens te voet doorstappen en waardoor we, door de vele doorkijkgaten getrakteerd worden op nog maar eens, mooie uitzichten. Dit alles wordt toegelicht door een deskundige uitleg van Greet.
Eens uit de tunnel, rijden we verder en stoppen onderweg nog bij wijnboer Georges, waar we in de wijnkelder een professionele uiteenzetting krijgen over de procedure van het “wijn maken”. We hebben ook de gelegenheid om zowel rode als witte wijnen te proeven. Wat een “tong-strelende” activiteit! Het begint me meer en meer te smaken!
Tegen 18u zijn we terug in Martigny voor de warme maaltijd, gevolgd door de openingsplechtigheid van de 45ste Europeade om 19.30u en die door gaat in het Amfitheater. Halfweg de voorstelling hangt een plaag, vliegende mieren, het serieus uit!
Na afloop gaan sommigen nog de sfeer opsnuiven van “Martigny by Night”.
Vrijdag 25/7

De dag is goed gevuld met geplande activiteiten.
Na het ontbijt nemen we, met Tijl & Nele en o.l.v. Kris De Smet, de liederen door voor de kooravond. Het is een regelrechte ramp! Maar door de inzet van iedereen klinkt het, na een klein half uurtje intensief oefenen, al heel wat beter. Koorleider Kris luistert er naar en hoort dat het goed is!! Hij is duidelijk tevreden over het eindresultaat, zowel voor de liederen van de kooravond als deze voor het straatoptreden.
Daarna wordt er op het plein voor de school nog geoefend voor de twee straatoptredens van vandaag. Er wordt gedanst dat de stukken eraf vliegen. De zenuwen slagen toe!
De lunchpakketten worden opgehaald, waarna iedereen zich in groepskledij zet.
Het eerste optreden, op de Place du Bourg, is geslaagd maar het middaguur (12.30u) houdt de toeloop van toeschouwers weg. Het is puffen, de zon laat ons niet in de steek!

Na, in de school de picknickzakjes te hebben geplunderd, trekken we tegen 15.30u naar de Place du Midi voor het volgende straatoptreden. Agnes C., die met haar kinderen op een camping kort in de buurt verblijft, is ons komen opzoeken om te sympathiseren. Dat haar komst zeer wel-kom is en tevens ook nuttig, wordt haar snel duidelijk, wanneer ze al gauw gebombardeerd wordt tot “vlaggenstaander”.

Na het straatoptreden heeft iedereen een frisse pint verdiend!
Na een korte adempauze is het weeral tijd voor het avondeten. Om 19.30u start in het CERM de “Avond van de Europese Koren en Muziekgezelschappen”. De koorleden van Tijl & Nele, versterkt(?) met enkele leden van De Wevers (Patrik, André, Christiane), Nicole van Karekiet en een paar leden van Mieke Stout, zingen tweestemmig “Naar wat de dennen fluisteren” van A. Preud’homme en “Komt vrienden in het ronde”. Koordirigent Kris is fier met het resultaat van zijn pupillen en alle commentaar klinkt na afloop zeer positief. Piet Pottie heeft van ’t begin tot ’t einde meegezongen, zo vertelt hij ons. We mogen dat nog doen!
Na een vruchtbare en drukke dag, keren we tevreden naar onze slaapplaats terug voor een welverdiende nachtrust. Sommigen hebben nog de moed zich om te kleden en, voorzien van bekertjes en wijn, een stapje in de wereld te zetten.

Zaterdag 26/7

Vandaag vindt de officiële ontvangst van de groepsafvaardigingen plaats. De receptie gaat door in open lucht in het Parc des Sculptures bij het museum Fondation Pierre Gianadda. In de schaduw van de bomen wachten we onze beurt af. Iedere groep heeft zijn geschenken mee en ontvangt op zijn beurt, uit de handen van een afgevaardigde van Martigny, een pluchen St.-Bernardshond als aandenken.
Na afloop moeten we ons haasten naar het CERM waar ’s middags de warme maaltijden worden bedeeld, omwille van de stoet.

Om 14.30u wordt de start gegeven van de optocht. De tijd die ons intussen nog rest vooraleer wij kunnen vertrekken, we hebben pas het nr. 105 op een totaal van 202 deelnemende groepen, gebruiken we nuttig om onze St.-Bernardshonden officieel te verwelkomen en we dopen hen, “Martin” voor De Wevers en “Tiny” voor Karekiet (van Martigny). Vervolgens laten we de “beestjes” verbroederen door “neuze-neuze” en uitwisseling van faas en meisjeskapje.

We stappen naar ons vertrekpunt van de stoet en wachten geduldig ons “startschot” af. Het is snikheet en we zijn gelukkig dat de zon achter de wolken wegkruipt. Er hangen zelfs dreigend-zwarte wolken boven ons hoofd, waaruit enkele druppels vallen. Maar de weergoden blijven ons welgezind en echt nat worden we niet. Tijdens het volledige traject van de ommegang zingen we, alweer o.l.v. Kris De Smet, en met veel succes, verschillende “snijersbanken”. Hoewel de toeschouwers niets van de tekst begrijpen, kunnen ze het blijkbaar wel smaken. Trouwens een “hoempapa” en een “tsjoelala” heeft geen vertaling nodig. De stoet is dan ook voorbij vooraleer we het beseffen.
Na afloop van de volledige optocht worden de lunchpakketten opgehaald, die we nadien in de school aanspreken.
’s Avonds gaan de meesten naar het europeadebal. Enkelen blijven ter plaatse in de school waar, rond 23u , de lichten in de slaapzaal worden uitgeschakeld.

Zondag 27/7

“Happy birthday André!” Kaartje, zoenen, gelukwensen van iedereen. Ook in de zaal waar we gaan ontbijten, zingen we van “lang zal hij leven!”

Veel tijd hebben we niet want, naar de St-Michielskerk in het dorp waar om 9.30u de eucharistieviering begint, is het nog wel een eindje stappen. Het is een mooie, verzorgde viering, opgeluisterd door verscheidene koren.

Bij het buitenkomen van de kerk geven zes alpenhoornblazers in stijl en onder massale belangstelling enkele nummers ten beste. Prachtig! Je moet het maar kunnen!

Tegen 12u gaan we eten en vertrekken daarna rechtstreeks naar het Amfitheater, waar om 13.30u de slotmanifestatie van de 45ste Europeade aanvangt. Vlaanderen treedt op als groep 24 op een totaal van 33 groepen, die deze namiddag zullen optreden. We nemen plaats in de tribune onder een schroeiend-hete zon. De leden die deelnemen aan de europeadedans, gaan even achter de schermen, het geheel van het optreden nog eens doornemen. Plankenkoorts en onzekerheid krijgen de overhand!

Gelukkig verdwijnt de zon, langzaam maar zeker, achter de wolken. Wat een verademing! Het blijft wel droog, ondanks de toenemende bewolking.
Rond 16.30u is het dan zover. Vlaanderen is aan de beurt en mag zijn beste beentje voorzetten. Zij dansen een jeugdsuite van Vlaamse dansen: Streep, Polka Poortjes, Jan Smet, één figuur van de Kadril van Schaffen en tot slot Polka Charleston. Het wordt een knappe prestatie en presentatie. Dat ons kleine Vlaanderen met zijn dansen niet moet onderdoen voor de anderen, staat als een paal boven water. Dit blijkt ook, na afloop, uit het overweldigende applaus van het publiek.

Met alle optredens, mooi in elkaar vloeiend van het ene podium naar het andere en tussendoor nog een vendelnummer, wordt deze Europeade in Martigny afgesloten met het neerhalen van de europeadevlag. Deze wordt doorgegeven aan Lithouwen, waar volgend jaar dit evenement zal plaatsvinden.

Na het verlaten van het Amfitheater keren we, na het ophalen van de lunchpakketten, onmiddellijk terug naar ons lokaal, waar we ons in vrijetijdskleding zetten. Greet, die met haar man de slotmanifestatie heeft bijgewoond, staat ons buiten op te wachten om met de auto voor te rijden. We gaan in de bergen naar de gemzen kijken! De rit gaat richting Contrey, waar Greet woont. Bij haar thuis aangekomen stappen we met z’n allen uit. André volgt, argwanend, ons voorbeeld. “Ja André, in de bergen kunnen we met het buske niet dicht genoeg tot bij de gemzen komen. We moeten met een jeep verder!”
We stappen één voor één de woning binnen waar, in de living boven aan een grote muur, een aantal verscheidene opgezette gemzenkoppen hangen, (trofeeën van de jacht) de ene al wat groter dan de andere. Je kan André veel wijs maken, maar dit? Volgens hem zit hier iets anders achter, maar wat? Dat heeft hij nog steeds niet achterhaald.
“Wel André,, we gaan toch naar gemzen kijken. Zie, hierboven aan de muur…dat zijn toch gemzen, of niet soms?”
Buiten weten van de jarige heeft Greet ons bij haar uitgenodigd voor een raclette-avond, als verrassing voor André zijn verjaardag. Ook wijnboer Georges is van de partij, samen met zijn echtgenote.

Bedankingsgeschenken, voor de aangeboden gastvrijheid van Greet en haar man, worden overhandigd. Iedereen neemt plaats aan tafel en smult van de aperitiefhapjes.
Op het terras van de woning, met enorm panoramisch uitzicht over de bergen, genieten we vervolgens met z’n allen van de overheerlijke raclette met aangepaste wijn. Wat smaken die Zwitserse kazen toch heerlijk! Als dessert krijgen we nog zelfgemaakt abrikozengebak aangeboden, met koffie of thee.
André ontvangt van ons allen een fles rode wijn. Hij kan niets anders dan dit opgezette spel te ondergaan, maar is wel blij verrast. Zijn 61ste verjaardag zal hij denkelijk niet gauw vergeten!

De gastvrijheid, de verbondenheid en de vriendschap worden nog meer voelbaar, wanneer Georges ineens spontaan begint te zingen. Vervolgens worden enkele Frans- en Nederlandstalige liederen uit de mouwen geschud. Greet haalt zelfs haar codex erbij. Gezelligheid kent geen tijd en zo is het middernacht voor we het beseffen. Hoogtijd om op te stappen! Het afscheid is hartelijk en valt zwaar. Greet is één van ons geworden!

Maandag 28/7

Aan alles komt een eind en … aan een worst zijn er twee (die zit notabene in ons lunchpakket).
Na de slaapzaal te hebben ontruimd en alles in de auto’s te hebben gestapeld, kruipt Nicole in de huid van “manuele car-wash” en stort zich op de voorruit van het busje, voor een korte maar krachtige poetsbeurt. “Nu zien de chauffeurs tenminste wat ze zeggen!” Veiligheid boven alles!! Vervolgens rijden we, vooraleer onze terugreis aan te vatten, naar een rustige picknickplaats kort in de buurt, waar we onze ontbijt-pakketten aanspreken. (het is inmiddels 9.30u)
Rond 10.15u vertrekken we dan definitief, onze neus richting België. Dit is het einde, dat doet de deur dicht!
Op de achterbanken van het buske wordt er, voor de laatste uren, nog in stilte genoten van de pracht van deze streek in Zwitserland. We krijgen er niet genoeg van.
Kort na de middag belanden we op de autosnelweg in een stilstaande file. Maar, zoals steeds, proberen we het gezellig te houden.
We installeren ons op een plaid in de schaduw van de achterliggende trucker, dansen de Tarantella (waarna applaus van andere toeristen) en laten Tiny uit om een plasje te maken! (die vrouwen toch hé!) De warmte is ons blijkbaar naar het hoofd gestegen!
Door deze onvoorziene omstandigheden lopen we wel anderhalf uur vertraging op.
De volgende stop, rond 15.30u, is aan een picknickplaats. Daar maken zes ooievaars hun opwachting. Hopelijk heeft er geen één van die beesten een pakje achtergelaten, want ze komen verraderlijk dichtbij! In april 2009 zullen we het met zekerheid weten!! Surprise!!
Vervolgens wordt de terugreis voortgezet en wordt er enkel nog gestopt voor sanitaire behoeften, een tankbeurt en sigarettenaankoop (voor sommigen), in Luxemburg.
In Puurs aangekomen nemen we, met spijt, afscheid van de leden van Karekiet, alsook van Patrik die zijn wagen bij Marleen D. heeft geparkeerd vóór ons vertrek.
De laatste kilometers, Puurs-Borgerhout, met ons tweeën (André en ik) verlopen stilzwijgend. Het gemis van de aangename europeadesfeer wordt al voelbaar.
In Borgerhout krijgt het busje een poetsbeurt in mineur. André neemt de buitenkant voor zijn rekening, ondergetekende het interieur. Al zeg ik het zelf, we hebben het binnenin ons “voituurke” heel proper gehouden!
Nadien rijden we nog naar Merksem om de wagen af te leveren bij Euro-rent en de sleutels binnen te brengen.
… en zucht met stille deemoed “nog sluiten en voorbij”!

Hopelijk is er een beetje van onze europeadesfeer in het busje achter gebleven voor de volgende huurders, dan wordt het voor hen ook, vast en zeker een geslaagde reis!
Met deze wil ik graag onze chauffeurs van dienst, Patrik (tevens getalenteerde waskoorden- schoenlapper en picknick-tafel-maker ) en André (met zijn madam!), bedanken, om ons steeds veilig naar onze bestemmingen te brengen!
Ook mijn dank aan allen die mij de gelegenheid hebben gegeven om aan deze europeadereis te kunnen deelnemen. Bedankt mensen, voor de vriendschap, de genegenheid, de aangename sfeer, de gedeelde vreugde en plezier!
Bedankt Greet! De europeadedagen zouden niet hetzelfde zijn geweest zonder jou. Hopelijk tot nog eens!
Bedankt Martigny, voor de vlotte organisatie, zeker voor de bedeling van de maaltijden.

Zwitserland, jij bent voor mij: ontroerend - adembenemend mooi – imposant - Furkapas – Eggishorn - soms koud - soms zeer warm!
Zwitserland, te veel om op te noemen! In één woord: CHIQUE!!
De Furkapas, ik zal hem (of haar?) nooit vergeten! Hij (of zij?) staat op mijn netvlies gebrand! Zo adembenemend! … dat MOET beslist een “zij” zijn!! (of klinkt dit te feministisch?)

Door dit alles neer te schrijven, heb ik de europeadereis herbeleefd. Al ben ik zeker geen getalenteerde schrijfster, ik hoop dat jullie, die erbij waren, tijdens het lezen ook hetzelfde hebben mogen ervaren!
Tevens hoop ik, dat diegenen die er niet konden bij zijn, toch ook een klein beetje leesplezier hebben gehad en zo een sfeerbeeld hebben meegekregen van onze dagelijkse belevenissen!
Bij leven en welzijn, misschien, maar heel graag tot de volgende!

Christiane Christiane

VVKB Volkskunstgroep De Wevers